Castle Party Festival

Pierwsza wzmianka o zamku pochodzi z 1272 r., kiedy to książę legnicki Bolesław II Łysy, zwany Rogatką, stwierdza: "castro nostro". Samo powstanie zamku gotyckiego wiąże się jednak z panowaniem Bolka I. W tym okresie powstaje wieża dziobowa. Jest ona jedynym przykładem takiej budowli w Polsce. Jej pierwowzoru należy szukać we Francji i Czechach, gdzie pojawia się ona w XIII w.

Współczesne wieży jest północno-wschodnie skrzydło budynku mieszkalnego C (patrz plan) i część najbliższa wieży w skrzydle B. Całość najprawdopodobniej zamknięta była murem tworzącym ciągłą linię obronną. Do zamku prowadził system bram. Zewnętrzna - murowana (E) - połączona szyją bramną z drugą wewnętrzną znajdującą się przy dzisiejszej cysternie (F).

Dalsza gotycka rozbudowa przypada na okres panowania dwóch książąt: Bernarda oraz Bolka II. Prowadzona prawdopodobnie etapami przyczyniła się do połączenia skrzydła B i C w jeden budynek mieszkalno-gospodarczy. Na niniejszej kondygnacji znajdowały się pomieszczenia gospodarcze (magazyny, kuchnie, stajnie), a powyżej mieściły się wnętrza mieszkalne. Komunikacja musiała odbywać się przy pomocy schodów i ganków zewnętrznych.

Z tego okresu zachowało się niewiele elementów wystroju architektonicznego. Są to portale na parterze, dwudzielne okno wychodzące na dziedziniec na wysokości trzeciej kondygnacji a także wewnętrzne okienko w kształcie koniczyny.

Ostateczny kształt ukazuje zamek w XVI w. Rozbudowę rozpoczęto w 1540 r., a kierował nią znany architekt Jakub Parr. Powstaje wówczas nowy budynek mieszkalny zwany dziś "domem niewiast". Następuje również przebudowa dawnego budynku B i C, nadająca mu renesansowy charakter. W tym czasie ma miejsce rozbudowa zewnętrznych linii fortyfikacyjnych przystosowanych już do broni palnej. Powstają dziedzińce zewnętrzne wraz z systemem murów obronnych i bastei.

We wszystkich opracowaniach historycznych dotyczących tego Zamku podnosi się jedynie jego znaczenie militarne, natomiast zapomina się całkowicie o jego roli kulturo twórczej.

Jako siedziba książąt siłą rzeczy przyciągał ludzi tworzących kulturę, począwszy od wędrownych bardów, a skończywszy na malarzach, architektach czy rzeźbiarzach.

W średniowieczu był to proces naturalny i oczywisty, iż tego typu obiekty promieniowały na okolice i że stąd rozchodziły się najnowsze trendy w architekturze, malarstwie czy literaturze. Niezwykłość tego miejsca polega na tym, iż był to tygiel, w którym w sposób naturalny mieszała się kultura polska, niemiecka i czeska.